irohauta

Musical. Poszerzanie pola gatunku

2012-01-24T12:39:00.000-08:00

okładka by Ania Łabędzka :)

Elegia

2012-01-23T05:52:00.000-08:00

„Największą niespodzianką w życiu jest starość”. Otwiera się Tołstojem. „Elegia” – na podstawie powieści Rotha. Profesor uniwersytecki, ma na ścianie oryginalny list Kafki do Felicji... Na oknie ekranu deszczyło dokładnie tak, jak za oknem. Plus: dopisuję do listy filmów z muzyką Satiego.

rzeź x2

2012-01-21T14:07:00.000-08:00

„Rzeź” Polańskiego to teatr na ekranie. Kapitalny zresztą, z błyskotliwymi tekstami, w rytmie przynajmniej truchtu, ze świetnymi obrazami.
Niestety – nie będzie więcej, bo schowałam się, oglądając kwadrans później „Code Blue” w reżyserii Urszuli Antoniak – pustka, sterylność, samotność od pierwszych sekund przerażające, i rosną. Pielęgniarka, rozdająca śmierć, sama jak śmierć. Oto prawdziwa rzeź.

album rodzinne

2012-01-21T09:14:00.001-08:00

Druga od prawej. Bohaterka dnia – pierwsza od lewej.

2012-01-18T10:46:00.001-08:00

Jeden z listów Karpowicza do Andrzeja Falkiewicza i Krystyny Miłobędzkiej, czyli o tym, jak autor „Odwróconego światła” miał predylekcję do odwróceń wszelakich.

2012-01-16T09:55:00.000-08:00

Mapa i terytorium

2011-12-26T11:22:00.001-08:00

Michel Houellebecq, Mapa i terytorium, przeł. Beata Geppert

„Najbardziej lubię koniec grudnia, kiedy ciemno robi się o czwartej. Mogę włożyć piżamę, łyknąć środek nasenny, położyć się do łóżka z butelką wina i książką. Tak właśnie żyję od lat. Słońce wstaje o dziewiątej; zanim człowiek się umyje i wypije parę kaw, robi się południe i trzeba przetrwać już tylko cztery godziny, co zazwyczaj udaje mi się w miarę bezboleśnie”.

„W tym domu kusiło go, aby uwierzyć w takie rzeczy jak miłość [...]”.

2011-12-20T13:42:00.000-08:00

Hugh Grant okrzyknął tę książkę najważniejszą w roku (tylko w którym?). Spośród licznych epickich króliczych konceptów na popełnienie samobójstwa moje szczególne uznanie zyskał ten z Arką Noego.

Berlin, Berlin!

2011-12-11T12:28:00.000-08:00

Mikołaj przyniósł Joannę Ugniewską: „Podróżować, pisać”. Idealnie, bo właśnie zamknęłam, po lekturze, Sandora Maraiego: „W podroży”. Fragment z Węgra + odnośna fota z poprzedniej soboty (tylko owa konsternacja jest zupełnie obca!):
„Ostatnia nocna kolejna podziemna wiezie mnie do podziemnego nocnego Berlina. Wypełniony ludźmi żółty wąż kolejowy wypełza spod ziemi [...]. Patrzę i uświadamiam sobie z konsternacją, że lubię Berlin. [...] Nie sposób odwrócić od niego oczu. Tłum wciąga, człowiek staje się jego częścią”.

seminarium we wtorek

2011-12-09T14:35:00.001-08:00

była w Berlinie, jest na cudzym blogu

2011-12-07T05:17:00.000-08:00

http://filipspringer.com/blog/?p=2811

studniówka w Paryżu

2011-12-05T04:37:00.001-08:00

2012

2011-12-05T04:28:00.001-08:00

Przerzuciła się do Berlina i nabyła dwa kalendery!

w chowanego

2011-11-26T17:29:00.001-08:00

Wypełniając dziesiątki tabelek, każda z innej bajki, ślęcząc nad próbnymi maturami i zajęciami i tak dalej...
http://www.youtube.com/watch?v=MnZjoGbzRGo

2011-11-20T13:10:00.001-08:00

http://www.dwutygodnik.com/artykul/2824-filip-springer-miedzianka-historia-znikania.html

2011-11-15T06:15:00.000-08:00

10 i 11 listopada berlinowałam na zorganizowanej przez Guardini Stiftung, Instytut Myśli Józefa Tischnera i Uniwersytet Humboldtów konferencja Drama der Verantwortung: Tischner i Guardini. Bonus: wystawa Obok. Polacy i Niemcy w berlińskim Martin-Gropius-Bau. Pod jednym dachem spotkały się Dagome iudex, bilans kosztów wesela Jerzego Brodatego, Koncert Fryderyka Szopena w salonie Radziwiłła pędzla Henryka Siemiradzkiego i słynny Portret Adama Mickiewicza na skale Judahu Walerego Wańkowicza, Pomarańczarka Gierymskiego, maszyna szyfrująca Enigma... Szczególnie ciekawe prace wokół bitwy pod Grunwaldem (nie wierzę, że to piszę): tu obok płótna Jana Matejki m.in. pastisze: Włodzimierza Jana Zakrzewskiego i Edwarda Dwurnika. No i Andrzej Wróblewski, Alina Szapocznikow, Joachim Gerz: News to News, Ashes to Ashes, Anselm Kiefer: Noch ist Polen nicht verloren, Mirosław Bałka: 170x126x10/T-Turn, Zadośćuczynienie Luca Tuymansa…
Pootulałam się niemczyzną, powłóczyłam, wróciłam z łupami z Dussmanna. Jeden z nabytków tylko dlatego, że ze zdjęciem PC, którego nie znałam. Niech świat zobaczy – z 1969 roku.

2011-11-09T16:08:00.001-08:00

Do Berlina na sesję Tischner-Guardini + wystawę Obok +

od prawej

2011-11-06T09:53:00.001-08:00

Ostatni raz jakieś 25 lat temu zapisywałam w ten sposób linie. Tylko że wtedy od lewej do prawej.

Itamar spotkał Królika

2011-11-03T00:39:00.001-07:00

Wczoraj w Krakowie opera „Itamar Loves Animals. Itamar Meets a Rabbit” Yoni Rechtera na podstawie libretta Davida Grossmana (premiera w Auditorium Mann w Tel Awiwie). Kapitalna opowieść o przyjaźni, o strachu przed tym, co nieznane. Bo chłopiec – Itamar – nie boi się mamutów ani lwów, ale królika boi się zobaczyć, bo króliki mają wielkie ogony i duże kły, które nawet na tym ogonie wyrastają; no i okropnie pachną; pewien królik zaś myśli to samo o dzieciach. I oto Itamar spotyka Kogoś, Ktoś spotyka Itamara. Zaprzyjaźniają się: dziecko i Królik. Trudno nie widzieć w tej opowieści paraboli: o Żydach i innych albo o Izraelczykach i Palestyńczykach.
W narratora wcielił się sam David Grossman – izraelski, mieszkający w Jerozolimie autor prozy (na polski przełożono „Ajen erech: ahawa” – „Patrz pod: Miłość” oraz „Kto ze mną pobiegnie”). Jeden z jego synów zginął podczas interwencji w Libanie.
Tenorem śpiewał Adi Cesare, basem – Eli Gornstein.
Nasłuchałam się hebrajskiego. Identyfikując pojedyncze słowa. Odkwietniowy kurs nie poszedł na marne!

Król

2011-11-01T01:21:00.000-07:00

Pamiętam ferie zimowe u dziadków, jakoś na początku podstawówki. Czytałam Króla Maciusia Pierwszego i była to lektura formacyjna. Wróciłam więc. Czytałam i nie otworzyłam małym potworom, które dobijały się wczoraj o cukierki.

Celan i Bachmann - zapraszamy!

2011-10-23T11:51:00.000-07:00

http://www.teatr-polski.pl/articles,details,91,1,%22czas-serca-listy%22-ingeborg-bachmann---paul-celan.html

o dziełach zebranych Karpowicza

2011-10-21T13:33:00.001-07:00

http://www.biuroliterackie.pl/przystan/czytaj.php?site=2f0&co=txt_3934&post=3934_03

foty zseryjne

2011-10-20T04:53:00.001-07:00

pro arte 5-10-15

2011-10-14T22:43:00.000-07:00

15.jubileusz Pro Arte świętuję w Krakowie, w Poznaniu wisząc tylko na gazetce jakiejś ze wspomnieniem, które też niżej.

Widoki na pokój

Hasło „Pro Arte” nie przenosi mnie w czasie – jak bohatera ostatniego filmu Woody’ego Allena – ani do dwudziestolecia, ani nie kieruje mnie do przestrzeni Collegium Maius. „Pro Arte” kojarzy mi się z milieu Collegium Novum, z budynkiem, którego nie umiem mijać bez swoistego wzruszenia.
Pamiętam drzwi pokoju 17a, mieszczące się obok drzwi łacinników (z domyślnym rytem: „Ty, który tu wchodzisz, żegnaj się z nadzieją”), i vis-à-vis drzwi sali z pianinem.
Dla studentów polonistyki „Pro Arte” – i pokojowa przestrzeń, i środowisko z tym pokojem związane – było słodką tajemnicą. Wiązało się także z realizacją pierwszych pragnień wydrukowania swoich tekstów.
Później okazało się – jak u Hłaski – że „świat to jest właśnie kilka takich pokoi”.

seryjni we wtorek

2011-10-13T09:28:00.000-07:00

We poprzedni wtorek weweowaliśmy w Wągrowcu z Krzysztofem Siwczykiem, w najbliższy, 18 o godz. 19zapro na weweowanie do Sali pod Zegarem w Zamku w Poznaniu. A teraz 4 dni w Kraku!

asia zangliczona

2011-10-08T09:35:00.000-07:00

http://www.biweekly.pl/article/2682-lantana--disconnection--wave.html

WEWE

2011-10-07T01:16:00.001-07:00

18 X o 19 w zamczysku premiera WEWE. Dziś okładki Piotra Zdanowicza.

2011-10-07T01:06:00.000-07:00

Mam tydzień z Almodovarem. Po przerwanych objęciach, wykładzie o Pinie Bausch (więc odświeżeniu „Porozmawiaj z nią”) wczoraj zobaczyłam „Skórę, w której żyję” i kadry śniły mi się noc całą.

żywe natury

2011-10-06T03:15:00.000-07:00

Realizm żyje i ma się dobrze! Przynajmniej w wydaniu Pattona Wilsona, którym się zachłysnęłam – może na fali aranżowania na nowo martw0-żywej natury własnego lokum. Patrzeć i podziwiać!

Sargent

2011-09-29T06:07:00.000-07:00

Do Johna Singera Sargenta (1856-1925) poprowadziła mnie Jessica Harper. Korzenie miał w Anglii, wychowywał się głównie w USA. Studiował geografię, arytmetykę, literaturę, grał na pianinie. By rozwijać rozliczne talenty, przeniósł się do Francji. Inspirował się Manetem i malarzami japońskimi. Najwyżej ceniono jego portrety i sceny rodzinne. Ja za naj mam te dwa.

miedza zielona

2011-09-29T03:18:00.001-07:00

A wszystko przepasane jakby wstęgą, miedzą zieloną.
Na niej z rzadka hasamy z M i M.

2011-09-29T00:51:00.001-07:00

Rozszczep doskonały – oto nowa Nosowska, bolesna, mocna, można się nią dławić i zachłystywać. Pani Nosowska, dawno nie czytałam tak porywających wierszy. Wczoraj spałam przy Pani płycie. Zazdroszczę Pani tekstu „O lesie”. Ale pozwalam sobie wstawić inny:

„Tętęt”

Ciemność
Cisza
Tętent
Końskich
Kopyt
W głowie
W brzucha
Jamie
Echo
Jeszcze nie
Płaczę
Czekam

Między nami
Mosty płoną
Brzegi niewidoczne
W kłębach dymu
Już katedra
Stoi w ogniu
Eksplodują bloki
Drżę we wspomnień
Schronie

Ściana
Zrzuca
Farbę
Skowyt
Belek
W stropie
Hufce
Myszy
W szafie
Nie za tobą
Tęsknię
Gonię

okna

2011-09-28T04:12:00.000-07:00

Z dedykacją dla a, a, a, a, d, e, s, m, m i m o fotach, które złapały mnie za serce już kilka miesięcy temu.
Malarskie oko i wyczucie barwy czynią Jessikę Todd Harper - bo o niej mowa - Vermeerem współczesnej fotografii. Jej nierozgadane zdjęcia ukazują ludzi, którzy wzajemnie się strzegą – członków rodziny i przyjaciół. Harper nie interesują sąsiedzi i ich „la finestra di fronte”, lecz właśnie okna zamknięte – zwraca się ku oświetlanemu wnętrzu. Na tych zmysłowych, niepatetycznych zdjęciach ludzie i przedmioty zaprawione zostały światłem. Wnętrza – nawet jeśli wyczuwamy ich osobliwy chłód – stają się bliskie, bo sfotografowane w pierwszej osobie.
W niekiedy „wykrochmalonych” przestrzeniach, w których ludzie sprawiają wrażenie zaklinowanych, interesują ją obroty ich ciał i myśli. Na kilku zdjęciach cienkie paski światła kładą się cieniem na twarze bohaterów, tną je, rysując ukryte plany relacji.

2011-09-14T04:20:00.001-07:00

„Warum die Liebe aufhörte, das bleibt die Frage. Überhaupt könnte man noch viele andere Fragen stellen: Warum verging jener Sommer? Und der Sommer danach?”
Amos Oz, Sumchi. Eine wahre Geschichte über Liebe und Abenteuer, aus dem hebräischen von Mirjam Pressler, dtv, München 2007.

2011-09-08T01:06:00.001-07:00

W lewym górnym rogu mam dwa nowe magnesy, paryski i berliński.

2011-09-05T21:16:00.001-07:00

Mój ekscerpt z Filipiak – numero uno.

sklepik z marzeniami

2011-08-30T06:16:00.000-07:00

„Żyje się w Paryżu, gdzie indziej się wegetuje” [Louis Gresset].
Pisarz jedzie do Paryża. Jego książkę o sklepiku z marzeniami pozwolą mu dokończyć Hemingway, Gertrude Stein, Picasso, Dali, Bunuel... Z „O północy w Paryżu” przeprowadzę szkolne potwory przez dwie epoki: nie bez satysfakcji myślę na trzy dni przed godziną zero i wejściem w dwudziestolecie międzywojenne. Co – powiadam – nie jest jedyną zaletą nowego filmu Allena.

nowe wiersze w Dwutygodniku

2011-08-14T11:28:00.000-07:00

http://www.dwutygodnik.com/artykul/2474-wiersze.html

Die unendliche Geschichte

2011-08-14T10:23:00.001-07:00

Z bogatego asortymentu filmów wybraliśmy wczoraj „The Never Ending Story” w reż. Wolfganga Petersena, film z 1984 roku. W 1984 mieliśmy 3 lata. Kiedy wszedł u nas do kin, skoro chodziło się nań po 3 razy?
Bastian Bux „porywa” niebezpieczną książkę, „Niekończącą się opowieść”, księgarzowi, panu Koreanderowi. I dalej – wszyscy już pamiętają, jak pokonuje Nicość i ocala Fantazję. Wow. Nadal terapeutyczne wow.

Bright Star: Love Letters and Poems

2011-07-30T02:11:00.001-07:00

Był list Hanka z C. do Karen, było o listach Celana i Bachmann, Osieckiej i Przybory. Jest o Johna Keatsa do Fanny Brawne (foto z „Jaśniejszej od gwiazd”):
„I almost wish we were butterflies and liv'd but three summer days – three such days with you I could fill with more delight than fifty common years could ever contain” (Bright Star: Love Letters and Poems).
[Chciałbym niemal, byśmy byli motylami i żyli tylko trzy letnie dni].

„Na naszą cześć zaczęłam hodować motyle. Za tydzień zaroi się tu od motyli”.

Singer

2011-07-24T02:08:00.001-07:00

Dokładnie dwadzieścia lat temu zmarł Isaak Bashevis Singer.
Dwie linijki z Miłości i wygnania:

W jaki sposób pisze się wspólnie książkę?
-Hę? Sama nie wiem, Ty napiszesz stronę i ja napiszę stronę, a między stronami będziemy się całować.

I.B. Singer, Miłość i wygnanie. Wczesne lata – wspomnienia, przeł. L. Czyżewski, Wrocław 1991.

o Malinie w Dwójce

2011-07-20T05:44:00.001-07:00

http://www.polskieradio.pl/8/402/Artykul/404381,Zlote-ryby-Malina-i-Tempo-di-Roma

2011-07-16T23:55:00.001-07:00

redagując książkę o Świetliku, nie uwalniam się od:

Kocham cię, kocham. Obsesyjna mantra,
na którą Bóg uprzejmie reaguje, a i
- a i ludziom świeckim podoba się całkiem.

Kocham cię. Łatwiej dostaniesz kanapkę.
Łatwiej się wymigujesz. Obsłużą cię łatwiej,
jeżeli powiesz: kocham, kocham cię.

Kocham cię. Nawet jeżeli zabijesz
i staniesz nad zwłokami - i powiesz: kocham cię,
to lżej jest, lżej ci. Kocham cię.

Kocham cię - mówię.
Wraca świat.
Śpi ze mną.

Jak w dzień dziecka czytałam swoją baję - Malta, Nowe Sytuacje

2011-06-04T13:56:00.000-07:00

zapro na wtorek

2011-05-15T15:08:00.000-07:00

Zapro we wtorek 19.00 CK ZAMEK / Sala pod Zegarem "POZNAŃ POETÓW (1989-2010)": Bromboszcz, Gierszewski, Grzebalski, Kaczanowski, Kępiński, Nguyen Chi Thuat, Rolando, Roszak, Rybicki

po angielsku

2011-05-14T14:53:00.001-07:00

http://www.biweekly.pl/article/2199-lovepuzzle-3.html

para-lele

2011-05-12T10:36:00.000-07:00

Dumając nad książką Nelly Sachs (zm.12 maja 1970), zauważyłam pewne podobieństwo mojej kuchni z jej sztokholmskim pokojem.

Żeby paralele zbudować wielokrotne, jeszcze jedna z dziś. Przyszedł do mnie P.ze stertą książek maturalnych. Na wierzchołku – „Walden” Thoreau. Wielka radość – myślę ja, która czczę ten tom. Znalezisko cudze, a sprezentowane, i paralele na sąsiednich stronach zaznaczone przez pojętnego Ucznia. Ha. Jak „Lele”, jak „Tintinnabuli”. Oto utrzymuję, się okazało, mistyczną więź z HDT. Przepysznie.

2011-05-11T21:39:00.000-07:00

Zapro.na spotkanie z Katarzyną Leszczyńską , tłumaczką książki, połączone z projekcją filmu biograficznego Po tamtej stronie ulicy (znakomity obraz dokumentalny poświęcony Marielli Mehr oraz historii prześladowań Jeniszów w Szwajcarii i walce o ich prawa, przeplatany scenami z inscenizacji sztuki Marielli Mehr "Kinder der Landstrasse").
POZNAŃ
19 maja (czwartek), godz. 17:00
Księgarnia Bookarest
Stary Browar - Atrium, poziom 0
ul. Półwiejska 42
Spotkanie poprowadzi Joanna Roszak

2011-04-25T05:25:00.000-07:00

zapro 4 maja.

MDG

2011-04-23T05:47:00.001-07:00

Małgorzata Dawidek Gryglicka pisze
wyraźnie, aplikuje wierszowi w płuca
ogrom powietrza, otwiera go na rozmowę
z „ty”, zapisuje na przedmiotach
ich nazwy, sprowadza do poezji i sztuk
wizualnych nowe alfabety. W tej poezji
biały wiersz lub białe pole obrazowiersza
(np. spokojnie) funkcjonuje niczym
czarna skrzynka, własne alibi, zapis
pamięci kolejnych gestów, które skrzętnie
w sobie przechowuje – skupiony
wiersz dokładnie unaocznia swoją przyczynę.
Własna praca zdaje się też dla
artystki miejscem zamieszkania, (s)pokojem.

28 IV w galerii Foksal w Warszawie wernisaż wystawy Malgorzaty Dawidek-Gryglickiej.
Katalog (teksty: Izabela Kopania, Mariusz Pisarski, Joanna Roszak) do pobrania tu:

http://www.dawidek.art.pl/

MUSICALE

2011-04-06T15:14:00.000-07:00

miłośników musicali i miłośników miłośników musicali zapraszam 16 kwie (april), w sobotę (jom szabat).
tym samym informuję, że niemal opanowałam alfabet hebrajski!

2011-04-04T19:04:00.000-07:00

kto w Wawie - tego zapro. foto z Czerniowców, sprzed 7 lat ?, liczę i doliczyć się nie mogę

Instytut Slawistyki PAN
Instytut Slawistyki Zachodniej i Południowej UW
Fundacja Slawistyczna

Tożsamość wobec wielojęzyczności
KONSTRUKCJE I DESTRUKCJE TOŻSAMOŚCI

Konferencja naukowa w dniach 5-6 kwietnia 2011 r.
Sala Balowa Pałacu Tyszkiewiczów-Potockich,
Warszawa, Krakowskie Przedmieście 26/28

Wtorek 5 kwietnia 2011
9.30–10.00 – rejestracja uczestników
10.00–10.15 – otwarcie obrad
10.15–13.15 (z przerwą ok. 11.30-11.45)
Panel dyskusyjny Tożsamość wobec wielojęzyczności
Prowadzenie: dr hab. Anna Zielińska, prof. IS PAN
Uczestnicy: prof. dr hab. Stanisław Dubisz; prof. dr hab. Zbigniew Greń; dr hab. Jolanta Mindak, prof. UW; prof. dr hab. Eżbieta Smułkowa, dr Justyna Straczuk; dr hab. Jolanta Tambor prof. UŚ; prof. dr hab. Jadwiga Zienukowa

13.15-15.00 – przerwa
15.00-16.30
Nicole Dołowy-Rybińska, Autochtoniczne mniejszości kulturowe w wielojęzycznej Europie. Wyzwania, korzyści, zagrożenia
Jolanta Tambor, Narodziny języka, narodziny nowej tożsamości. Casus Górnego Śląska
Barbara Morcinek, Anachronizm czy współczesność - konflikt między Ślązakami i gorolami
Małgorzata Michalska, Diaspora polska w Pradze i mniejszość polska na Zaolziu – język a tożsamość

16.45–18.15 –

Joanna Czaplińska, Bilingwizm emigracyjnych pisarzy czeskich - zarys problemów metodologicznych
Dorota Pazio-Wlazłowska, Pokochałam te wiersze obce. O Natalii Gorbaniewskiej
Joanna Roszak, Na ojczyznę wybrali język. Poeci żydowskiego losu wobec wielojęzyczności
Katarzyna Taborska, Mityczne i postmityczne kreowanie tożsamości pogranicza w wybranych narracjach środowiskowych

Premiera 25 kwietnia

2011-04-04T13:05:00.000-07:00

Ponieważ przychodzi Ivan, bardzo prędko jestem gotowa, walają się jeszcze tylko kopie listów i jeden jedyny raz Ivan pyta, co ja tu takiego robię […]. Nie interesują go listy, tylko niewinny arkusz, na którym jest napisane Trzej mordercy, odkłada go z powrotem. Ivan wystrzega się tego, ale dzisiaj pyta, co znaczą te kartki, bo parę arkuszy zostawiłam na krześle. Bierze jeszcze jeden do ręki i czyta ubawiony: Rodzaje śmierci.
Ingeborg Bachmann, Malina, przeł. S. Błaut

2011-03-27T14:57:00.000-07:00

w 60 lat od śmierci Woolf zaglądam do Twórczego pisania dla młodych panien

czarodziejska góra

2011-03-25T12:47:00.001-07:00

pociągi pod

2011-03-20T07:55:00.000-07:00

Wczoraj w nocy z Bratysławy przez Warszawę na godzin pięć do Poznania; teraz loguję się z pociągu do Warszawy, wstawiam fotę sprzed Instytutu Polskiego w B.

-----------------------> Bratysława

2011-03-16T19:53:00.000-07:00

Jutro Rilke w Bratysławie.

A kto pon-wt-śr w Warszawie, tego zapraszam! program konferencji "Przestrzeń i pamięć. Warszawa - Berlin - Tel Aviv" np. tu:

http://www.aktualnosci.pan.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=578%3Ainstytut-slawistyki-pan-wspoorganizatorem-konferencji-qspace-and-memoryq-warsaw-berlin-tel-aviv&catid=33%3Abiece&Itemid=40

piosenka dnia (Ani DiFranco)

2011-03-15T04:15:00.000-07:00

z inspiracji AK, z dedykacją dla kogoś zupełnie innego

http://www.youtube.com/watch?v=ipUdoUcNmKI&NR=1

"Untouchable Face"

think i'm going for a walk now
i feel a little unsteady
i don't want nobody to follow me
'cept maybe you
i could make you happy you know
if you weren't already
i could do a lot of things
and i do

tell you the truth i prefer
the worst of you
too bad you had to have a better half
she's not really my type
but i think you two are forever
and i hate to say it but
you're perfect together

so fuck you
and your untouchable face
and fuck you
for existing in the first place
and who am i
that i should be vying for your touch
and who am i
i bet you can't even tell me that much

two-thirty in the morning
and my gas tank will be empty soon
neon sign on the horizon
rubbing elbows with the moon
a safe haven of sleepless
where the deep fryer's always on
radio is counting down
the top 20 country songs
and out on the porch the fly strip is
waving like a flag in the wind
y'know, i don't look forward
to seeing you again soon
you'll look like a photograph of yourself
taken from far far away
and i won't know what to do
and i won't know what to say

except fuck you...

i see you and i'm so perplexed
what was i thinking
what will i think of next
where can i hide
in the back room there's a lamp
that hangs over the pool table
and when the fan is on it swings
gently side to side
there's a changing constellation
of balls as we are playing
i see orion and say nothing
the only thing i can think of saying

2011-03-08T09:16:00.000-08:00

Ogromny, pomarańczowy obraz Grażyny Strykowskiej jest jednym z pierwszych, jakie widzę co rano. Wystawa nowych – tym razem piet – w kwietniu. Na dużych płótnach przykuwają wzrok głównie dłonie i twarze. Niebieskie, zmieszane z fioletem, pomarańczowe głowy spadają, ale zdają się też rozkwitać snami.
Zastygłe jak kamień, stężone jak głaz – całe są wnętrzem, rosną w głąb, inaczej niż te prace Strykowskiej, na których niezmącenie jasne postaci niemal tańczą, wyrywają się do ruchu, nie trzymają się płótna i przechodzą do pokojów.

2011-03-08T05:58:00.001-08:00

Nałkowska: "Od jesieni wziąć mieszkanie ze słońcem, ustawić stół pod oknem, pisać". "Pracować od dziewiątej do drugiej, tylko po południu odpowiadać na listy. Być co dzień na spacerze". Wreszcie 7 stopni. Kwiaty na balkonie. Okładka nowego Tymka.

2011-02-27T06:03:00.001-08:00

Już myślałam, że runął mój plan, by napisać baję o mrówkojadach-bliźniakach, a ściślej mrówkojadku i mrówkoniejadku. Czytam bowiem: „Samice mrówkojadów wielkich rodzą tylko jedno młode, które następnie noszą na grzbiecie”. Ku memu szczęściu dalej następuje: „U tamanduy pojawia się czasem ciąża bliźniacza”. Zupełnie nieporęczny czasowo tydzień zaklinałam, czytając, prócz lektur poważnych, Paddingtona. Ponadto Nowa Księgarnia wznowiła „Poczytaj mi mamo”! Większość the best of mam na półce. Ale jednej nie zatrzymałam - musiałam komuś pożyczyć, rozrzutna już w przedszkolu, gdy idzie o udostępnianie. "Agnieszka opowiada bajkę". Agnieszka siada mamie na kolanach i pyta, czy opowiedzieć jej baję. Mama chce posłuchać. I słucha o tym, jak mały
piesek znalazł małego płaczącego kotka. Kotek płacze, bo zgubił mamusię. Piesek zaś mamusię tę postanawia znaleźć. Pyta więc, jak wyglądała. I kotek mówi, że miała najprzyjemniejsze futerko na świecie. I piesek już wie, gdzie znaleźć mamusię kotka. Zaprowadza go do dywanu. Kotek płacze jeszcze bardziej. Piesek nie rozumie, wszak tak miała wyglądać mamusia. Pyta więc, jak wygląda naprawdę. No to kotek mu, że w nocy wydaje miłe dźwięki i można ją znaleźć, bo błyszczą na zielono jej oczy. To zostaje zaprowadzony do odbiornika radiowego. Itd. Na koniec zabiera go do swojej pani i mówi, że to mamusia wszystkich w tym domu i na pewno się nim zaopiekuje. Koniec bajki Agnieszki. Mamusia zauważa, że to śliczna bajka. Tyle że Agnieszka wtedy przedstawia jej kotka, który też szuka mamusi. Clever!

wiązanka pozpoets o języku

2011-02-22T12:22:00.000-08:00

http://edukacja.gazeta.pl/edukacja/1,101865,9139911,Komunikacyjny_nielad__czyli_rzecz_o_wulgaryzmach.html

RMR

2011-02-18T06:52:00.001-08:00

Tego pana do lodówki bym nie przyczepiła. Może w Bratysławie się przekonam:

RILKE HEUTE
ein internationales Symposion
18. März 2011
Goethe-Institut Bratislava, Panenská 33, 81482 Bratislava
Institut für Weltliteratur, SAW, Konventná 13, 81364 Bratislava

Freitag, den 18. März 2011

Goethe-Institut Bratislava, Panenská 33
9.00 Begrüßung und Eröffnung (Dr. Wolfgang Franz, Leiter des Goethe-Instituts Bratislava, Adam Bžoch, Leiter des Instituts für Weltliteratur, SAW, Bratislava)

9.10 – 9.35 Ladislav Šimon (Bratislava): Rilkes Kunstwahrnehmung
Diskussion
9.45 – 10.10 Nina S. Pavlova (Moskau): Das Ding als Indikator der Zukunft bei R. M. Rilke
Diskussion
10.20 – 10.45 Jutta Heinz (Jena): Zwischenräume. Zu einem Motivkomplex in Rilkes zweiter Duineser Elegie und dessen Tradition
Diskussion

11.00 – 11.30 Kaffeepause

11.30 – 11.55 Katarzyna Kuczyńska-Koschany (Poznań): Rilke – geschrieben vor, gelesen nach Shoah
Diskussion
12.05 – 12.40 Joanna Roszak (Warszawa): Mit dem Gedicht und durch das Gedicht – Anamnesis! – Rilke, Celan und Krynicki
Diskussion

12.50 – 14.50 Gemeinsames Mittagessen

Institut für Weltliteratur, SAW, Konventná 13, Lesesaal
14.50 – 15.15 August Stahl (Saarbücken): Rilke aus zweiter Hand
Diskussion
15.25 – 15.50 Bodo Zelinsky (Köln): Rilke und Nietzsche oder „Die Lust an der Maske“
Diskussion
16.00 – 16.25 Adam Bžoch (Bratislava): Antimodernismus und Intermedialität

2011-02-12T05:57:00.000-08:00

w malinowym chruśniaku

2011-02-10T05:01:00.000-08:00

Geoseminarium

2011-02-03T04:31:00.001-08:00

Zapraszam także słowianofilów spoza szkoły. Sobieskiego 114.
Plakat by moja nieoceniona siostra!

Piękni trzydziestoletni

2011-01-23T06:32:00.001-08:00

„Będziemy piękni jak dawniej, będziemy działać sprawniej!” Brzu wczoraj otworzył sezon na trzydziestki. Fragment naszej rozmowy niżej. Cała gdzie indziej.

Ja: Masz t-shirt z akordeonem.

Szymon Brzóska: Biały akordeon na czarnym tle i czarne organy na tle białym. Wciąż nie mogę znaleźć odpowiedniej koszulki z fortepianem. Czyli mam muzyczne, biało-czarne upodobania: wyraźny prymat fortepianu.

J: Ale zdarzyło Ci się skomponować utwory chóralne i utwory na flet solo, wiolonczelę solo, klarnet solo, napisałeś kwartet smyczkowy.

S: Lecz to fortepian kocham bez granic. A jednocześnie mam go powyżej uszu: „love and hate relationship”.

J: Relacja z instrumentem trochę jak z Kontrabasisty Patricka Süskinda.

S: Kiedyś była to dla mnie ważna książka. Jej bohater na całe swoje życie spoglądał przez pryzmat muzyki i instrumentu, który ulega antropomorfizacji, znajduje się w centrum – dosłownie i w przenośni – malutkiego pokoju, gdzie mieszka kontrabasista. Podobną sytuację wyraził ładnie Grzegorz Turnau: „nim jeszcze wszystko to się stanie / na klucz się zamknę w fortepianie / i choć to miejsce / trochę ciasne / zasnę”.

Pamiętam innego Turnaua: „Dziś rano zostawiła mnie dziewczyna, bo jednej rzeczy

2011-01-23T06:23:00.001-08:00

Wykwintnie minęłam się z datą. Cofnijmy się zatem go piątku, kiedy to – jak głosi mój geopoetyczny kalendarz – rocznica śmierci Maschy Kaléko. W 1959 roku okolicznościowo schlebiał jej Martin Heidegger, który prosił ją o przesłanie zdjęcia, a następnie komplementował jej twórczość. Autor Sein und Zeit pisał między innymi: „Jest w Pani wersach wielka wolność i spokojna pewność“. Przedstawicielka Gebrauchslyrik (poezji użytkowej; termin z 1927 roku; przedstawiciele: Erich Kästner, Kurt Tucholsky i Joachim Ringelnatz) to liryka – brzmi jak oksymoron lub utopia – użytkowa, do korzystania, do czytania z jawną korzyścią, poezja niehermetyczna, pozwalająca czytelnikowi na uporanie się z częścią własnych problemów, przystępna, związana z „nowym realizmem”.
Niżej dwa wiersze (przeł. ja & Daniel Tomczak) – więcej za czas jakiś w „Odrze”.

Monolog dla samotnych

No zadzwoń do mnie!
Dwa, dwa, osiem, jeden, zero, dziewięć.
Około siódmej, kiedy zmierzcha,
Czuję się wtedy taka zgaszona
I porzucona jak zbędna reszta
Z mą samotną whisky
I matową żółtą różą
W szwedzkim wazonie
I wieczornym refrenem:
Po co? Po co to.
Gdy znów trudy dnia ważę.
Wkurza mnie to kolejny raz.
Że aż w końcu odkręcę gaz
I porządną ci kawę zaparzę.

- A ty myślałeś, że co?

Porzucona

W barce nocy
Dryfując
Przybiłam do brzegu.
O chmury oparłam się przed deszczem.
O piaszczyste wzgórze przed szalejącym
wiatrem.
Niczemu nie można ufać.
Tylko cudom.
Jadłam zielone owoce tęsknoty,
Piłam z wody, która budzi pragnienie.
Jak obca, bezgłośnie w bezdrożnych obszarach,
Zamarzłam przez mroczne lata.
Na ojczyznę wybrałam sobie miłość.

Scalane okładki

2011-01-19T08:01:00.000-08:00

Scalane okładki
Twarze Matywieckiego.

Projekt książkowy

Urodził się w tym samym czasie, co poeci Nowej Fali, ale pierwszy tom wierszy wydał dopiero w 1975 roku (Podróż). Piotr Matywiecki jest nie tylko autorem jedenastu książek poetyckich, ale także monumentalnych opracowań Kamień graniczny, Twarz Tuwima i Dwa oddechy. Szkice o tożsamości żydowskiej i chrześcijańskiej. Jak oświetlają one jego własną poezję, jakie najważniejsze problemy wyłaniają się z tej twórczości, jaka jest kondycja podmiotu jego wierszy, jak autor postrzega pismo i Pismo, w jaki sposób – właśnie – pisze się „żydowski los” autora Zdartych okładek – poety osobnego czy może samotnego? Jak daje on świadectwo, nad kim mówi kadysz? Z kim rozmawia wierszami? Jak odnajduje się w poetyckiej współczesności, a jak w przeszłości? Jak czyta malarzy i innych poetów? Warto postawić takie pytania – dotykające rudymentów – gdyż poezja Piotra Matywieckiego nie doczekała się jeszcze rzetelnego opracowania, na jakie z pewnością zasługuje. Dlatego zapraszamy do przygotowania tekstu do książki poświęconej jego pisarstwu. Interesują nas ujęcia syntetyczne, komparatystyczne, a także interpretacje pojedynczych tekstów.
Na propozycje tematów czekam (z Anitą Jarzyną) do 31 marca 2011.
zapraszanki

M.

2011-01-02T10:28:00.000-08:00

papier wyczerpany

2010-12-28T10:12:00.001-08:00

„Zakochałam się w czwartek niechcący. Nie zdążyłam zawołać pomocy” – Przybora jest rozrzucony po zwrotkach piosenek Osieckiej. Przeczytałam „Listy na wyczerpanym papierze” z innym (!) zaangażowaniem niż to, które towarzyszyło mi w lekturze „Czasu serca”. Wynotowuję z listu Jeremiego do Agnieszki: „Nie da ci facet, co rad cię posiąść, / tego co da ci mama z gosposią”. Gdzie indziej: „Blednie mi ten Paryż bez Ciebie i nie może jakoś pochłonąć, bo ma tę straszliwą wadę, że nie przyjechałaś tu ze mną”. Tygodnie później: „Widziałem już pusty Paryż i pustą Warszawę, a dzisiaj widzę pusty Kraków…”. Zaczyna listy do niej: „Śpiewaczko moja Ucieszna”, „Ostatnia Moja Szanso”. 27 II 1965 Osiecka do niego: „Okazało się nagle, że jesteśmy do siebie niepodobni jak pies do kota. Myślę, że na to jest jedna jedyna rada: Kochaj mnie! Kochaj mnie, Jeremi, a wszystko będzie fajnie!”. Kiedy indziej: „Nie można budować domu na domu, jak z klocków. Po drugie Twoje opowieści o życiu rodzinnym zapaliły we mnie jakieś światełko ostrzegawcze […]”. I niemożliwe były formy pośrednie. Wszystko albo nic.

Tag otagowany

2010-12-25T15:03:00.000-08:00

Dzień zaczęłam „Dwoma oddechami” Piotra Matywieckiego. I rozmyślaniem nad żydowskim przysłowiem: „Och, żeby tak było, jak nie będzie”. Och, żeby tak było, jak nie będzie. Och, żeby tak było, jak mogłoby być. Skończyłam „Różyczką” Kidawy-Błońskiego (polskie „Życie na podsłuchu”). Gdzie była, gdy czytaliśmy „Dziady”? Michał Lorenc do poduszki.

Dużo kobiet

2010-12-24T12:18:00.000-08:00

Roland Barthes po śmierci swojej mamy, patrząc na jej zdjęcie, napisał „Światło obrazu”. Mikołaj Grynberg przez trzy lata od śmierci swojej mamy robił fotografie kobietom. Jeden z gwiazdorów przyniósł mi album „Dużo kobiet”. Wyżej kilka zdjęć. Z dedykacją dla świetnych kobiet, które znam (a znam ich kilka!)

My w radio

2010-12-24T04:43:00.000-08:00

A w Radiu Szczecin Konrad Wojtyła i Andrzej Skrendo rozmawiają o "W cztery strony naraz. Portretach Karpowicza".

http://www.radio.szczecin.pl/index.php?idp=172&idx=52

Tymki i Paule pod choinką

2010-12-22T23:08:00.001-08:00

A w Przekroju twierdzą, że „W cztery strony naraz. Portrety Karpowicza” i „Czas serca” to pod choinkę przedni prezent. O!

2010-12-13T10:36:00.000-08:00

W Dreźnie kupiłam kalendarz geopoetyczny! Czytam i czytam. I wieszam.

Drezno - nad Elbą

2010-12-10T14:34:00.001-08:00

"W Dreźnie mam tylko korę platanów. Wiersze - to jeszcze lepsza kora platanów".

fru do Wro

2010-12-03T23:43:00.001-08:00

http://biuroliterackie.pl/biuro/biuro?site=210&news_ID=2010-11-30

lampa

2010-11-27T10:55:00.000-08:00

“Paul Celan do Ingeborg Bachmann, Paryż, 9.11.1957
29 bis rue de Montevideo
od 20.XI: 78 rue de Longchamp, Paris 16e
9 listopada 1957

[…] Botteghe Oscure: to obiecuje trochę mroku i ukrycia – czy nie wolno nam podać sobie rąk w tym miejscu i zamienić paru słów?
Jutro przeprowadzasz się do nowego mieszkania: czy mogę wkrótce przyjechać i wyruszyć razem z Tobą na poszukiwanie lampy?
Paul“ (przeł. M. Łukasiewicz)

Paulu Drogi,
już dziś wyruszyłam na poszukiwanie lampy. Znalazłam.

dachy

2010-11-25T02:02:00.001-08:00

Po tym, jak w międzynarodowy dzień pluszowego niedźwiedzia odczytaliśmy PT o polowaniu na niedźwiedzia, po ogłoszeniu, że Puchatek jest Fredzią Phi-Phi, mogę siąść do Astrid Lindgren (wyżej 3.strona okładki z „Patrz, Madika, pada śnieg”)

bookultyzm

2010-11-23T11:09:00.000-08:00

Kuchnia od dziś w komplecie. Pajączek wyszedł z róży, snując pajęczynkę, sam mało nie wpadł w krem, widziałam to, więc wiem. Oglądam własne książki, których nie przeczytałam, zastanawiając się, co umiem o nich powiedzieć; chyba jednak – wg Eco teorii okultystycznej – wysyłają do mnie fale.

w trybie warunkowym, pożyczonym wierszem

2010-11-23T03:57:00.000-08:00

dziś 90 lat od urodzin Paula Celana, 77, od kiedy na bar micwę dostał fausta.

Do pensjonatu w górach chyba nie jeździłby,
na obiad do jadalni może nie schodziłby,
na cztery świerki z gałęzi na gałąź
nie otrząsając z nich świeżego śniegu
zza stolika pod oknem – jak sądzę – patrzyłby.

Jutro o 18 w 2.Programie Polskiego Radia audycja o Czasie serca.

od kuchni

2010-11-13T05:51:00.000-08:00

Czytam Maraiego. Dziennik („Żyję już tylko pomiędzy linijkami moich prac – a jakież one niedoskonałe, biedne, jak przygnębiająco nędzne są te linijki! – wszystko inne to tylko przygotowanie, zbieranie sił do tych kilku zdań. Czytanie, jedzenie, spanie, całe zachwycające misterium życia stanowi tylko rekwizyt i przygotowanie do pracy, i w coraz większym stopniu już tylko to”’ „Charakter to już pół talentu”). Czytam – kolejny raz – „Znak wodny”, wznowiony wreszcie. Jako rozgrzewka przed niedaleką Wenecją. Jeden z moich ulubionych początków: „Wiele księżyców temu dolar był wart 870 lirów, a ja miałem trzydzieści dwa lata. Kula ziemska była również lżejsza o dwa miliardy dusz, a bar przy stawione, na której wysiadłem w ową zimną grudniową noc, był pusty”. I końców: „Nasza miłość jest większa niż my sami”.
Z Tołstoja „Sonata Kreutzerowska” („Miłość jest to wyłączna skłonność do jednego lub jednej spośród wszystkich innych. ; -Skłonność na jaki czas?”; „Było tylko […] bezustanne ratowanie się przed urojonymi i rzeczywistymi niebezpieczeństwami”).
I wreszcie – Daniel Kehlmann, Die Vermessung der Welt – słucham audiobooka i czytam na głos jednocześnie. Po tej akcji zajrzę do polskiego tłumaczenia Jakuba Ekiera.
Zorientowałam się dziś, że Dickinson i Nelly Sachs łączy ta sama dzienna data urodzin: 10 grudnia. Kupiłam „Nowe Książki”. Niespodzianka – omówienie portretów Karpowicza. „Pisać można tylko wtedy, gdy jest się na wpół żywym”: ponadto wskazówka, by kupić powieść Javiera Carcasa, poprzedzoną mottem z Ingeborg Bachmann.
Tatul wpadł na pomysł proszonych sobotnich obiadów, z efektem obcości; wczoraj rozesłał menu. Więc zaserwował rybę kija (łosoś plus ananas jako przystawka, schab plus kluski, obecnie czekamy na deser). Ponieważ włączono mnie do tych zawodów, zapowiedziałam, że przygotuję rzecz na ostro, żadnych otwartych puent: obmyślam naleśniki z warzywami, że „k…m” oraz podgrzewane banany, że ja p... Oto wprowadzam się do kuchni (na foto).

Nowe Książki, listopad

2010-11-13T05:46:00.000-08:00

Południk spotkania

2010-11-13T05:38:00.000-08:00

Południk spotkania. Paul Celan w polskiej poezji
Kalaczakra Gallery & Coffee ul. Kuźnicza 29a, 50-138 Wrocław

18:00 wtorek 16 listopada 2010

Spotkanie z Joanną Roszak,
Prowadzenie: Bartosz Sadulski

Charlie, Charlie

2010-11-09T05:43:00.000-08:00

W Gazecie Wyborczej Agnieszka Wolny-Hamkało o Czasie serca

http://m.wyborcza.pl/wyborcza/1,105226,8633301,Biore_w_dlonie_Twoja_obca_ciemna_glowe.html

A ja kończę moje „Białe gołębie smutku”, jeszcze jeden tekst o listach Paula Celana i Ingeborg Bachmann. Oto coś dla mnie z romantyzmu z biolchemami i matfizami: dzisiejsze przeglądanie się w wodzie w ramach czytania o poetyce marzenia GB i zeszłotygodniowy Słowacki. Bachmann wiecznie zagasła nad biednym tułaczem, choć się nigdy i nigdzie połączyć nie mieli, zamilkali na chwilę i znów się wołali, jak dwa smutne słowiki, co się wabiły płaczem. Biorę mp3 i sunę na zajęcia z muzykologią, gdzie pogadamy o fenomenie walkmana via Benjamin.

Gęś, śmierć i tulipan

2010-11-01T07:29:00.000-07:00

Nie znam ładniejszej książki wprowadzającej najmniejsze dzieci w temat śmierci: oto "Gęś, śmierć i tulipan" (oryginał: "Ente, Tod und Tulpe", 2007) Wolfa Erlbrucha (urodzony w 1948 roku w Wuppertalu). Z początku kaczka (jednak przyzwyczaiłam się do kaczki) nie chce śmierci wpuścić do swojego życia, przeczuwa, że to niebezpieczna postać. Spędza z nią jednak czas, stają się sobie bliskie. Na ostatnich ilustracjach śmierć czule i smutno spogląda na kaczkę, która płynie rzeką, a między martwymi skrzydłami trzyma tulipana.

Kea

2010-10-25T12:47:00.000-07:00

Sprawa wygląda tak, że zamiast się chwalić międzynarodową konfą w Ankarze, buhaha, wklejam moje dzieło dla najmłodszych, co – jak powiadają Smoki – ucząc, bawi. Kiedyś będzie miało twardą oprawkę.
Z dedykacją dla Eryka i Mai, choć Eryk już na nie za duży, a Maja za mała. I dla Drzazi, co właśnie wróciła z podróży dokoła świata! Ona wie, why!
Podpisano: (ciocia) Asia

Jak Kea znalazła coś naprawdę kolorowego…

Wcale nie dawno temu, ale właśnie teraz, pewna dziewczynka miała błękitny pokój, z którego wieczorem obserwowała gwiazdy, a za dnia – gdy padało – podziwiała ogród. Pokój dzieliła z kotem Persem i papugą Keą. Kot – jak kot – bywało, że chodził swoimi ścieżkami. Ale jego trasy zwykle przecinały się z domowymi i ogrodowymi szlakami dziewczynki. A to dlatego, że dbała o niego i lubił z nią przebywać. Mniej przepadał za papugą. Papuga należała do stworzeń inteligentnych, ale złośliwych i wtrącalskich. Ponadto: lubiła papugować. Papugowała i dziewczynkę, i kota, ale on postanowił być ponad to. A, co najgorsze, Kea niekiedy wrzeszczała. Tego prawdopodobnie nauczyła się sama, a może miała to we krwi (w domu dziewczynki z niebieskiego pokoiku rzadko ktoś podnosił głos – wrzasku nie miała więc po kim papugować). Nie kot i nie dziewczynka staną się głównymi bohaterami tej opowiastki. Skupmy się właśnie na Kei.
Papuga codziennie bacznie obserwowała dziewczynkę, która spała przytulona do kota, a do przedszkola zabierała dwa jabłka. Jedno, by podarować Mai, ulubionej koleżance, a drugie, by wbić w nie swoje mleczne zęby. Przed wyjściem czule zwracała się do papugi: -Miłego dnia, przyjacielu!
Oto w głowie Kei zaświtała myśl:
- Też chcę mieć przyjaciela, mam ochotę rzecz spapugować. Ale chcę takiego przyjaciela, przy którym moje wzorowe, brązowo-czerwono-niebiesko-zielone upierzenie nadal wyglądać będzie imponująco. Odpadają więc pawie z ich tęczowym ogonami. Na przyjaciela nie nadaje się także kameleon, co potrafi zmieniać barwy w razie potrzeby i humoru. Mój przyjaciel musi być czarny lub biały, a najlepiej czarno-biały. Przy nim zawsze będę piękna i wszyscy będą podziwiać moje kolory.
Bardzo zadowolona z nowego pomysłu długo biła sobie brawo kolorowymi skrzydłami. Później dziobem przekręciła klucz klatki i sfrunęła do leksykonu zwierząt leżącego na błękitnej kanapie w pokoju dziewczynki. Szybko przeprowadziła selekcję zwierzaków, nakreśliła dziobem w powietrzu plan wędrówki i wyleciała przez otwarte okno na poszukiwanie przyjaciela.
Jak na złość, jako pierwszego spotkała kameleona. A – jak pamiętacie – Kea stwierdziła, że ten na przyjaciela się nie nadaje. „Biednej papudze zawsze wiatr w oczy” – wrzasnęła. Przyjrzała mu się jednak uważniej. A może kameleon jest podatny na tresurę? To możliwe, że dobrze wytresowany kameleon przybrałby wyłącznie barwę czarno-białą i Kei nie wadził. Ale przezorna – nie mogła dopuścić do tego, by mienił się wszystkimi kolorami tęczy i odbierał jej blask, gdy zapomni o nauce. Raz jeszcze spojrzała na niego badawczo: język ma długi, pokryty śluzem.
- Wytresowany kameleon mógłby podawać mi różne przedmioty do mojej błękitnej klatki – pomyślała.
Nim kameleon zdążył spostrzec przybysza, po Kei został jedynie odbijający się echem trzepot skrzydeł i kolorowe piórko lekko spadające na jego nos. Esami-floresami pofrunęła upolować godniejszego przyjaciela.
- BONŻUR – zgrywając francuską papugę, powitała panią zebrę i pana zebra (bo „bonjour” znaczy po francusku: „dzień dobry”). Przyjrzała im się uważnie: rozmawiali o czymś cicho. Na co jej takie zebry? Potrzebuje przecież jednego przyjaciela, a te wyglądają na zeberki-nierozłączki! A może by tak jedną przerobić na nosorożca? To nie wydaje się trudne! Trapiło ją jednak, że róg mógłby zwracać uwagę przechodniów i zamiast rozmawiać do wieczora o papudze o uroczym upierzeniu, gadaliby o jakimś rogu! Nie, nie, nie: do tego dopuścić nie wolno! Nie myślała długo. Oto myśl: przeróbmy drugą zebrę na zebrę na biegunach (dziewczynka z niebieskiego pokoiku miała konia na biegunach i fotel na biegunach). To jednak wyjątkowo skomplikowany plan, okrzyknęła papuga.
-Zebra na biegunach nie zmieści się w mojej niebieskiej klatce… Kolejne wielkie zmartwienie – pomyślała Kea i poleciała, rzucając tylko drobny cień na rozmawiające zebry. Trochę żałowała, że nie sprawdziła, czy zebrę można zwinąć jak niebieski dywan w niebieskim pokoiku dziewczynki. To byłoby bardzo wygodne: mogłaby w każdym miejscu świata rozłożyć zebrę na ruchliwej ulicy i przejść na drugą stronę. „Od biedy przefrunę” – pocieszyła się jednak i przestała rozmyślać o niewykorzystanej szansie. Odpędziła też myśl o tym, że mogłaby bawić się wreszcie w lekcje fortepianu, uderzając na zmianę w białe i czarne pasy zebry jak w klawisze.
Nie frunęła długo, gdy jej oczom ukazała się panda. Ten duży miś pochłania wyłącznie pędy bambusa i nie kładzie na talerz ptaków. „Plus dla pandy” – pomyślała papuga, bo szukała też przyjaciela, który nie stwarzałby dla niej niebezpieczeństwa. „Panda należy do zwierząt na granicy wymarcia. Mogłabym ją sprzedać po roku do zoo, które znajduje się niedaleko niebieskiego pokoju dziewczynki. Dostałabym dużo małych, szeleszczących krążków do skarbonki” – gdybała dalej.
Tymczasem panda leżała spokojnie pod bambusem i uśmiechała się do przelatującego właśnie kolibra (to taki mały ptaszek, o wiele mniejszy niż Kea).
- Hej, pando. Wygrałaś los na loterii – zakrzyknęła Kea, trochę już znudzona tym całym lataniem i łowieniem przyjaciela. - Zostajesz mianowana moim przyjacielem: kupię ci ładną smycz i fajową klatkę. Może nawet pokażę cię w cyrku, a jak będziesz się dobrze sprawowała, sprzedam cię do zoo.
-Przyjacielem? Ale ja pani wcale nie znam – panda nie kryła zaskoczenia.
-Nie musisz mnie znać. A ja nie muszę znać ciebie. Co to za dziwne zwyczaje! Będę mogła cię wręczyć dziewczynce z niebieskiego pokoju na jej urodziny i przed skokiem z okna będę mogła brać rozbieg po twoim miękkim biało-czarnym futerku.
-Pani papugo, pani wydaje mi się zupełnie niemądra, choć całkiem wygadana – powiedziała panda i jeden pęd bambusa włożyła do paszczy, drugi na oczy, bo słońce akurat wysyłało w jej kierunku wiele promieni.
Wyprowadzona z równowagi panda tak machnęła prawą łapą, że papuga trochę się przestraszyła i wolała uciekać, by duży miś nie chciał czasem urozmaicić swojego menu.
Kei nie pozostało nic poza obrażeniem się na – jak jej się wydawało – warkliwą, opryskliwą, szorstką, nieuprzejmą i przede wszystkim niewdzięczną pandę! Właśnie wygrażała jej różnymi brzydkimi słowami (tych też nie papugowała po dziewczynce z niebieskiego pokoju, bo dziewczynka takich brzydkich słów nigdy, ale to nigdy nie używała) i pognała do skunksa.
-Hej, skunks – powiedziała szybko i dodała: biorę cię na przyjaciela i obiecują żyć z tobą póki nas autobus nie rozdzieli.
-Póki nas autobus nie rozdzieli? Jaki autobus? – skunks spojrzał na papugę, jakby miała nierówno pod sufitem.
A powiedział to tak ostro i nieprzyjemnie, że papuga poczuła, iż runął właśnie jej plan. Chciała używać skunksa (który w razie niebezpieczeństwa wydziela brzydki zapach), gdy nie ma dla niej miejsca w autobusie. Wtedy wszyscy by z autobusu uciekli, a Kea – tak sobie obmyśliła – mogłaby prawe skrzydło rozłożyć na dwóch siedzeniach, swoim kolorowym kuprem usiąść na trzecim, nogi oprzeć na dwóch kolejnych, lewe skrzydło wystawić za okno, by wszyscy je podziwiali… Skunksowi bardzo się ten pomysł używania go nie spodobał. Jego smród służy do ważnych celów! A że od porannej prasy wolał raczej poranną procę, wystrzelił z niej i przegonił Keę w trzy sekundy.
Na zapisanej nazwami czarno-białych zwierzaków liście Kei pozostali już tylko sęp, dalmatyńczyk i sowa. Sępa trochę się przestraszyła – sam wyglądał, jakby polował na przyjaciela. Postanowiła więc nie wyrywać go z jego medytacji. Nie udało się jej także znaleźć żadnego dalmatyńczyka. Widać żyją one w innym klimacie. Kea żałowała, bo mogłaby zupełnie bezkarnie robić kleksy na białym prześcieradle w błękitnym pokoju. Zrzuciłaby winę na dalmatyńczyka, który sam wygląda jak prześcieradło w kleksy, jak biała czekolada w rodzynki… Mniam. Niepowodzenie spotkało papugę także z czarno-białą sową. Gdy usłyszała ona, że papuga poluje na przyjaciela, obruszyła się i powiedziała, że Kea nie umie się przyjaźnić. A mówiąc to, przeszyła ją tak mądrym i zdecydowanym spojrzeniem, że papuga wycofała się na palcach. Poza tym, sowa wyglądała, jakby miała sto lat!
Kea zmęczona i zła właśnie głośno mówiła do siebie, jak to nie udaje się jej polowanie na zwierzę domowe i przyjaciela, jak to nikt, ale to nikt nie przypadł jej do gustu. Temu właśnie głośnemu przepływowi myśli przysłuchiwał się pewien lemur:
- Ty, żabcia, chyba coś pomieszałaś!
A że lemur był raperem, szybko zrymował piosenkę:

Dziś do sowy, jak w reklamie,
Dostaną panowie, panie
Gratis w duecie:
Sowę i po parapecie.
W tercecie:
Sowę i dwa razy po tapecie.
W ramach kwartetu:
Dwie sowy i kleje do parapetu.
A w kwintetu ramach:
Pięć razy pyszny granat.
Zaś w sekstecie:
Kilka razy po berecie.
Sowa się zasowiła.
Sowa się przestraszyła.
Sowie się nie podoba
Taka o niej rozmowa.
Sowa ziewnęła, spojrzała,
Prychnęła i odleciała.
Zostało więc nic.
Jak tu tak bez przyjaciela żyć?

-Nie jestem żabą, wstrętną ropuchą! Jestem papugą! Nie widzisz, jakie mam kolorowe skrzydełka? I wcale nie chcę już żadnego przyjaciela! Poza tym: dziwna twoja piosenka – wywrzeszczała Kea.
-Trochę kiczowate, żabcia, te skrzydełka, ale nie o to chodzi. Masz niezły uśmiech i błysk w oku. Chodzi, żabcia, o to, że wyglądasz na rezolutną papugę, a twoje polowanie nie rokuje dobrze.
-Ja nie rockuję! Słucham wyłącznie muzyki klasycznej – papuga nieumiejętnie starała się zmienić temat i porozmawiać o przewadze Mozarta (to taki słynny kompozytor) nad rockiem i rapem (to taka muzyka dla młodych).
-Żabulku, poluje się na wroga, wiesz? Jak mawiają uczone anioły: przyjaciel jest łagodny i czuwa. I chce dla ciebie dobrze. I dzieli się z tobą swoim jabłkiem. I czasem z tobą milczy, i czasem smuci, i bardzo często się z tobą śmieje. I nie boi się powiedzieć tobie czasem, że coś zrobiłaś źle. Bo wie, że to dla twojego dobra. I tęskni za tobą, gdy nie ma cię obok. I nigdy, ale to nigdy by cię komuś nie oddał za pieniądze. A już na pewno nie do cyrku. I nie zamknąłby cię w klatce! Ale to działa, żabciu, w dwie strony: ty też tęsknisz za przyjacielem i chcesz być blisko, i odkładasz dla niego jabłka, i dzielisz się z nim rodzynkami w czekoladzie. I nakrywasz go wieczorem kocem i pierzyną. Czasem oddajesz mu nawet swoją pierzynę. I wtedy marzniesz, ale ciepło ci w środku, bo wiesz, że przyjacielowi jest ciepło. Ani sowa, ani dalmatyńczyk, ani skunks nie są na sprzedaż, wiesz!? I ich uczucia także! Kupić możesz parapet, na którym postawisz swoją klatkę. I kupić możesz klej, którym ją przykleisz do parapetu, by nie spadła, jak zerwie się burza.
Kea słuchała z uwagą. Chciała mieć przyjaciela, bo miała go niebieska dziewczynka. Niebieska dziewczynka miała zwierzątko, a nawet dwa (nie zapominajmy o Persie) – więc dlaczego Kea nie mogłaby mieć swojej zebry, pandy, swojego skunksa? Ale oto dotarło do niej, że ani zebra, ani skunks, ani panda nie mogli jej polubić. Chyba nie była dla nich najmilsza… A ten tu mały lemur… Przypatrzyła mu się. Wyglądał na lemura o zawadiackim usposobieniu. Ale poczuła do niego coś takiego, co kazało jej zrobić dwa kroki do przodu. Poczuła, że ten lemur powiedział jej coś ważnego. I że mógłby być jej… przyjacielem. Nie zauważyła nawet jeszcze, że lemur miał futerko w biało-czarne paski. To przestało być ważne! Kea była bardzo zmęczona. Ale nim zasnęła, pomyślała: „Gdy się jutro obudzę, muszę poprosić lemura-rapera, by opowiedział mi coś o swoim świecie. Nie wiem nawet, co jedzą lemury i kiedy śpią. Mam tylko nadzieję, że nie żywią się papugami! To wydaje się bardzo ciekawa postać”. Pierwszy raz od wielu dni Kea zasnęła z uśmiechem na dziobie. Lemur tymczasem zarapował cicho kołysankę, nakrywając papugę swoją pierzyną:

cyt cyt Keo
gdy słonko zapada
księżyc nosek w szalik wkłada
lemur stópką sobie kiwa
oczka długo ma otwarte
idą do ciebie rap-kołysanki
lemur ma przy tobie swoją nocną wartę
kołysanka taka krótka
już płynie snu łódka…

2010-10-25T08:20:00.001-07:00

Bez pytania zamieszczam fotę Szymona, co ją zrobił w Tel Avivie. Nie sądzę, by mnie zahipnotyzowała tylko z powodu układania kolejnych zajęć „Wstęp do komunikacji społecznej i medialnej”. Niniejszym ogłaszam, że gdyby mój laptop nie był ratowany przez szwagra i nie wyemigrował, ustawiłabym ją jako tapetę!

LASER+LA+POESIE

2010-10-24T10:59:00.000-07:00

Waltera Benjamina zauroczyła modlitwa Israela zapisana na ziarnku pszenicy. W muzeum miniatur w Pradze można oglądać dzieła Anatolija Koněnki, który w skali mikro ukazał karawanę wielbłądów przechodzącą przez ucho igielne, na połówce ziarnka maku namalował portret Czechowa, zaś na ludzkim włosie zawarł słowa modlitwy Ojcze nasz. Nie dostrzeże ich gołe oko – artysta tworzył pod mikroskopem.
My, idąc z duchem czasu, robimy krok dalej. Do eksponowania najnowszej polskiej poezji pół wieku po opracowaniu pierwszego lasera używamy najnowszego osiągnięcia: lasera światłowodowego. Pokazujemy wiersze w metalach (stal, aluminium), materiałach półprzewodnikowych, np. w krzemie (z którego wykonuje się układy scalone, procesory, ogniwa słoneczne itp.) oraz ceramice.
Obróbka laserowa charakteryzuje się niezwykłą precyzją oraz trwałością. Tekst powstaje w wyniku oddziaływania wiązki lasera na materiał. Najnowsza technologia pozwala na to, by poza tekstem umieszczać elementy graficzne, ryty, a nawet płaskorzeźby. Na naszej wystawie wierszom będą towarzyszyć grafiki Grażyny Strykowskiej.
Litery pokazywanych tekstów poetyckich przybiorą wielkość ok. 70–100m (najmniejszy możliwy do uzyskania rozmiar to ok. 20m; dla zobrazowania dodajmy, że średnica ludzkiego włosa to ok. 40m). Wykonanych w ten sposób tekstów nie można przeczytać bez powiększenia.
Wiersze prezentujemy nie tylko na płytkach krzemowych, ceramicznych, drukowanych, ale także na przedmiotach codziennego użytku – na klamce, filiżance, łyżeczce, dzbanku do kawy, oprawkach okularów, płytach CD, telefonach komórkowych, dzwonku, klawiaturze komputera (na każdym klawiszu inny utwór), szybce zegarka…
Na wystawie będzie też można kupić „zlaserowane” i laserujące krew w żyłach wiersze na ceramice lub płytce krzemowej.

Joanna Roszak & Adam Rosowski

przerwa

2010-10-20T07:49:00.001-07:00

Co miało iść do druku, poszło dziś nad ranem. Wracam do pisania. Za oknem kraczą kruki, jak zwykle o tej porze roku (najgłośniej przy Novum), ja zmieniłam pulpit. Wygląda teraz tak. Milleta spastiszował Banksy, brytyjski street-artysta, którego znam dzięki K.

Czas serca

2010-09-17T09:32:00.000-07:00

Kolejny weekend w Krakowie, by zajrzeć za okładkę. : )

Pilch o W4strony

2010-09-16T01:35:00.001-07:00

Jerzy Pilch w Przekroju via Karpowicz

AA (Antwerpia i Amsterdam)

2010-08-20T08:03:00.001-07:00

Macham z pięknej Antwerpii. Kilka fot z Antwe i Amsterdamu. Przedstawiam Wiktora (Zwycięzcę) i jego funfla. Z Wiktorkiem połączyła mnie głęboka więź i nawet odśpiewałam mu: „z tobą chcę oglądać świat”. Dlatego Wiktor poszedł dziś z nami na długi spacer i dostał ciasto malinowe (co udokumentowane poniżej). Szym potrzebuje go, ku inspiracji, bo kończy pewien utwór. Ale jeszcze nie wie, że mam zamiar przemycić go w reprodukcjach płócien starych mistrzów. Aha, Amsterdamskie rowery to potęga. To mnie zainspirowało do znalezienia klucza do mojej blokady i wydobycia go jednak sprzed kawalarki przy Stróżyńskiego. Poza tym: mam w głowie nową baję. Nowa baja za mną chodzi. Sama! Nie zapraszałam, ale się cieszę z odwiedzin bardzo! Wycięłam ten fragment z pewnego listu, biję się w pierś.

Antwerpia!

2010-08-17T01:54:00.001-07:00

Dziś do Szymona do Antwerpii i Amsterdamu – a tam: rowerem nad rzekę, jak na rysunku Sowy!

Maleńகி Króல் Grudzień

2010-08-14T11:40:00.000-07:00

Zakochałam się w obrazach Michaela Sowy (urodzony w 1945 roku w Niemczech). Bohaterami surrealnych prac najczęściej czyni zwierzęta. Sowa ilustrował także uroczą i smutną jednocześnie opowieść Axela Hackego "Maleńki Król Grudzień" (przeł. Maria Świętek, Media Rodzina, Poznań 2005). Jej bohater jest jak wyjęty z obrazów Hoppera, żyje jak cień, niczym kopista Bartleby, niczym bohater „Księgi niepokoju” Pessoi. Gdy jego życie przepełniają melancholia i smutek, spotyka Maleńkiego Króla. Niżej fragment jego rozmowy z Królem Grudniem, który żyje, by znikać. Dokładnie jak mężczyzna, i inaczej niż on. Królowie budzą się i oto ich narodziny. Biorą teczkę i wychodzą do pracy. Później się zmniejszają.

„-Ale jak śnisz te twoje sny, skoro masz je w pudełkach?
-Wieczorem, gdy idę spać – wyjaśnił Król – wyciągam jedno pudełko z regału, stawiam je obok mojego łóżka i zdejmuję wieczko. […] A ty o czym śniłeś ostatniej nocy?
-Och, niewiele już z tego pamiętam – odparłem. – Siedziałem… siedziałem… w łódce i wiosłowałem po cichym, czarnym jeziorze. Ale donikąd nie docierałem, i wiosłując tak, patrzyłem przez jakieś okno, które cały czas miałem tuż przed sobą, okno w łódce – dziwne nieprawdaż? Lecz ja wcale nie uważałem tego za dziwne, bo byłem pogrążony w takim smutku, że jedyne, co mogłem robić, to tylko bardzo wolno wiosłować. Przez to okno patrzyłem na ciemne jezioro, na którym znowu sam siedziałem w łódce i patrzyłem przez okno, i widziałem siebie wiosłującego, i tak dalej, i tak dalej w nieskończoność.
[…] – ojojojoojojoj! – zawołał Król. – To przecież jest sen do bardzo dużego pudła!”.

2010-08-11T08:32:00.001-07:00

W dzisiejszej Polityce tekst Justyny Sobolewskiej o Karpowiczu, z „W cztery strony naraz” w tle : )

Lepiej pocieszyć niż sprzedać. O dwóch takich…nosorożcach

2010-08-06T07:48:00.000-07:00

w Polityce:

http://www.polityka.pl/kultura/ksiazki/recenzjeksiazek/1507870,1,recenzja-ksiazki-shel-silverstein-who-wants-a-cheap-rhinoceros.read

Pavić

2010-08-06T00:00:00.000-07:00

Zakopałam się po uszy w książkach dla dzieci (prócz nich na stercie tylko „Przegrany”, ale o tym kiedy indziej). Po lekturze baśni Milorada Pavicia "Niewidzialne lustro" i "Kolorowy chleb" zrodziła się myśl (zapraszam):

Милорад Павић – kontakt – Milorad Pavić

Możesz napisać do autora, ona na pewno zna wszystkie tajemnice, bo sam je wymyślił. Dla mnie ten autor dawno już nie żyje, tak jak ja dla niego jeszcze się nie urodziłem, i nie sądzę, żebym mógł się z nim skontaktować, bo nie jesteśmy z tej samej książki. Możesz się z nim porozumieć tylko ty. Zapisz sobie numer jego komórki: +381 642236792.

M. Pavić

30 listopada 2009 roku w wieku osiemdziesięciu jeden lat zmarł w Belgradzie Milorad Pavić, poeta, prozaik, tłumacz, historyk literatury. W rok po jego śmierci zapraszamy do udziału w seminarium literaturoznawczym/spotkaniu lekturowym, które odbędzie się w siedzibie PAN w Poznaniu, przy ulicy Błękitnej.
Chcemy zobaczyć twórczość Pavicia z możliwie wielu stron. Wskażmy tylko niektóre:

 Interesujące będzie zarysowanie panoramy polskiej recepcji twórczości Serba: po polsku ukazały się Siedem grzechów głównych, Drugie ciało, Papierowy teatr, w 2005 roku – ciekawa także pod względem formalnym – baśń Niewidzialne lustro i Kolorowy chleb, a wcześniej najważniejsze dzieło, Słownik chazarski.
 Czekamy także na wystąpienia pokazujące go na tle literatury krajów byłej Jugosławii i wskazujące na miejsce autora w tamtejszym kanonie.
 W nowych kontekstach warto osadzić Słownik chazarski (Hazarski rečnik), debiutancką powieść, wydaną w 1984 roku, w dwóch wersjach, męskiej i żeńskiej, różniących się jednym paragrafem. Można widzieć ją jako kontynuację historii wyobrażonych krajów (Jonathan Swift, Lewis Carrol, L. Frank Baum), można czytać ją narzędziami służącymi do interpretacji środowiska hipertekstowego.
 Zajmujące byłoby prześledzenie najważniejszych figur wyobraźni Serba (np. jego druga powieść, Predeo slikan cajem to puzzlowa, nowoczesna Odyseja, w Poslednja ljubav u Carigradu odzwierciedliła się fascynacja autora tarotem).
 Z całą pewnością warto czytać Pavicia w sąsiedztwie Joyce’a, Cortazara, Calvina, i innych twórców zaliczanych do protohipertekstowych. Stworzył zresztą także powieść hipertekstową: DAMASCENE. A tale for computer and compasses (1999).

Zgłoszeń z krótkimi abstraktami oczekujemy do 30 sierpnia pod adresem mailowym: joannamroszak@gmail.com. Planujemy ok. sześciu 15-, 20-minutowych wystąpień.

2010-07-11T14:46:00.000-07:00

W Rostarzewie.
Czyli wystarczająco daleko i wystarczająco blisko.